آزاد

ساکنان حرم  ستر  عفاف   ملکوت                           با من راه نشین باده مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید                            قرعه کار  به  نام  من  دیوانه زدند

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذربنه                      چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

شکر آنرا که میان من و او صلح افتاد                       صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

آتش این نیست که از شعله او خنددشمع             آتش آنست  که  بر  خرمن  پروانه  زدند